100 JAAR BELGISCHE GESCHIEDENIS VAN EEN ENGELSE FAMILIE
In 1909 zeilde de Brit John Martin naar Antwerpen, om er een drankenfirma op te richten. Hij importeerde Britse bieren en liet die ter plaatse bottelen. Tot voor kort stond zijn bottelarij nog op volle toeren te draaien in Borgerhout.
Dit jaar viert de firma haar honderdjarig bestaan en zorgden zijn zonen en kleinzonen inmiddels voor een serieuze expansie. De drankenpoot van de groep heet nu Anthony Martin, geleid door kleinzoon Anthony R. Zijn broers John Charles en Peter runnen de hotelpoot, met o.m. het prestigieuze Chateau du Lac in Genval en het recent gebouwde Kloosterhotel in Leuven.
Een van de succesvolste producten in de sixties en zelfs nog seventies was de John Martin’s Pale Ale, voorheen Bulldog Pale Ale genaamd. Het kon profiteren van de grote aandacht voor Engelse ale-types in de naoorlogse periode, een gevolg van de aanwezigheid van zoveel Britten tijdens de oorlog hier. Vooral in Antwerpen kon je geen café vinden waar dit amberbier niet in grote hoeveelheden gedronken werd, in z’n sierlijke hoge glas dat wat tulpvormig uitliep aan de mond. Op zijn hoogtepunt deed het merk wel zo’n 100.000 hectoliter per jaar! Het logo was een oud zeilschip, refererend naar de grote liefde van de stichter, de zee. Het was de tijd dat er in elke grote stad wel een of twee ‘British pubs’ waren, het Britse bier was toen heel erg in, met Bass en Whitbread op kop. Deze Britse merken ( sedert zeven jaar in handen van InBev) lieten hun bier onder licentie brouwen in België, want de vraag was zo groot dat men het bier uit het V.K. niet tijdig zou kunnen aanslepen. In het kielzog van deze Britten ontwikkelden zich later ook de Belgische versies zeer goed, de “Spéciale Belge’ bieren zoals Palm en ook De Koninck boerden goed, zeker toen de consument begon door te hebben dat ze even goed waren en een pak minder kostten.
De klad kwam dus serieus in dit biersegment zo rond de jaren tachtig, in de jaren negentig dronk niemand nog Pale Ale. Toch bleeft John Martin’s Pale Ale overeind, heel simpel omdat de eigenaar Anthony R. Martin een hart voor bier heeft. Hij kocht overigens in de jaren negentig het noodlijdende Timmermans, de geuzebrouwerij uit Itterbeek. Hij moderniseerde dit bedrijf volledig en bracht het terug tot volle bloei dankzij het succes van de fruitbieren, maar ook door goede marketing. Zo doen bv. de fruitbieren in blik het bijzonder goed, onder de hippe “Timm’s” naam. Maar hij behield ook de bijna onverkoopbare Geuze Caveau, de echte oude geuze die nog behoorlijk zuur is en enkel door geuzefanaten wordt gedronken, een helaas uitstervend ras.
Dit jaar zette hij zijn aloude en herdoopte “ Martin’s Pale Ale” in een nieuw kleedje: een grote fles van 75cl werd voorzien van een flashy blauwe sleeve, een beetje ongewoon maar hij wil hiermee een eresaluut brengen aan één van zijn topbieren, tegelijk misschien een van zijn meest onderschatte en zeker bij de jeugd ook minst gekende bieren. Misschien zal de blitse ‘blue bottle” hun aandacht wel trekken?
Wat is er zo speciaal aan het bier zelf? Het is zeker geen gemakkelijke, zoete ale. Het is een ale die “dry hopped” is, dit wil zeggen dat er op het einde van het kookproces verse hopbellen uit het graafschap Kent worden toegevoegd. Dit zorgt voor een behoorlijke droogheid, en daar is het jonge smaakpalet vaak niet tegen opgewassen, verknoeid door het jarenlang drinken van zoete frisdrank tijdens het opgroeien.
Martin’s Pale Ale is dus beslist niet voor zoetekauwen, maar voor echte bierliefhebbers.
Tijdens een recente proeverij van nieuwe hoppige bieren voor Bierpassie Magazine vergaten we dit hop-monument niet en werd hij meegeproefd. De proefnotitie leest u hieronder. Proost!
MARTIN’S PALE ALE
Herkomst: Gebrouwen in de Benelux voor Anthony Martin/Genval Fles: 75 cl bruine fles met kroonkurk Alcoholvolume: 5.8 vol %
Uitzicht: oud goud, neigend naar amber, briljant helder, nauwelijks zichtbare pareling, maar toch een mooie schuimkraag. Geur: Zacht, bescheiden maar duidelijk droog gehopt. Licht rokerig ook met verwijzingen naar engelse pijptabak, aangevuld met karameltoetsen.
Smaak en afdronk: Dit is vers bier, dat valt onmiddellijk op. In tegenstelling tot de eerder bescheiden geur is de smaak vrij sterk. Er is een mooi evenwicht mout – hop. De smaak is complex, de bitterheid lichtjes wrang, maar het bier is opvallend vlot doordrinkbaar wegens goed uitgegist. In de vrij korte afdronk blijft enige bitterheid hangen. Opmerking: De fles zit verpakt in een feestelijke ‘sleeve’, een blauw plastiek omhulsel die strak rond de fles zit. Deze verpakking wil het honderd jarig bestaan van het bedrijf onder de aandacht brengen. Food Pairing: gegrilde steak met roquefortsaus.
Bierpassie Magazine verschijnt driemaandelijks en kost 5 eur. Voor meer info: www.beerpassion.com- voor bierproeverijen: klik door naar ‘proef met ben”
